روز اول آذر 1358 بود که پیمان ازدواج ما بسته شد؛ روزی که آغاز سفری شد از نور به سایه، از وصل به فراق. اکنون این راه به جدایی رسیده و دل من، همانند مسافری خسته، در شب طولانی حیات نشسته و به جستجوی پرتوی از حقیقت خلوت کرده است عاقبتِ دردهای گذشته هنوز درجانم می‌جوشد و زخم‌ها، هر بامداد تازه‌تر و عمیق‌تر می‌شوند. من به انتظار نوری نشسته‌ام که در ظاهر نیست و در نهان، نوید رهایی ندارد؛ نه شعله‌ای از امید و نه فروغی که دل را بیاراید. گویند پس از هر شب تاریک، سحرگاهی هست، اما حقیقت این کلام را جز با رن

منِ گمشده در آینه‌های شکسته منِ گمشده‌ام؛ دوتایی‌ام، دو روح در تنِ یکی، دو سایه بر دیوارِ وجودم. یکی منِ بیست‌ساله، آن دخترِ شاداب و پرجنب‌وجوش، سوگلیِ کانون گرم خانواده؛ درس‌خوانِ باهوش، عاقلی که منطق و احساس را چون دو بالِ پرواز در هم می‌آمیزد. منم آن که به هیچ جانِ زندی آسیبی نمی‌رساند، دست نوازش بر سرِ حیواناتِ رنجور می‌کشد و به ضعیفانِ جهان پناه می‌دهد. دلِ منِ جوان سرشار از آرزوهای رنگارنگِ آینده‌ست؛ جهانی را زیبا می‌بیند، گل‌ها را چون شعرهای عاشقانه

منِ گمشده در آینه‌های شکسته – پژواک غارهای خیانتمنِ گمشده‌ام؛ دوتایی‌ام، دو روح در تنِ یکی، دو سایه بر دیوارِ وجودم. یکی منِ بیست‌ساله، آن دخترِ شاداب و پرجنب‌وجوشِ نوجوانی، سوگلیِ کانون گرم خانواده؛ درس‌خوانِ باهوش، عاقلی که منطق و احساس را چون دو بالِ پرواز در هم می‌آمیزد. منم آن که به هیچ جانِ زندی آسیبی نمی‌رساند، دست نوازش بر سرِ حیواناتِ رنجور می‌کشد و به ضعیفانِ جهان پناه می‌دهد. دلِ منِ جوان سرشار از آرزوهای رنگارنگِ آینده‌ست؛ همسری خوب و وفادار، دختری نازنین چون گلیِ تازه‌روییده، همراهی